Rob van der Hilst

Sinds Geert Wilders, de oprichter, partijvoorzitter, partijleider en enig lid van de PVV, door onbekookte tegenstanders beklad is met de naam van massamoordenaar en oorlogsmisdadiger Adolf Hitler - altijd 'handig' zo richting Dodenherdenking en Bevrijdingsdag - is hopelijk het keerpunt bereikt om met dit soort enormiteiten aan de haal te gaan. Het is namelijk niet alleen vanuit ethisch opzicht verwerpelijk en onaanvaardbaar, maar meer dan dat is het dom. Oliedom zelfs.

Wie Geert Wilders en zijn PVV alleen bestrijdt op symboolniveau - en jawel: Hitler, het Kwaad van de 20ste eeuw, is inmiddels weer van stal gehaald - die houdt hem en zijn partij niet alleen in stand richting de meer dan 1,5 miljoen kiezers die vorig jaar op de PVV hebben gestemd. Maar het bekrachtigt zelfs zijn rol van 'eigen waarheidschepper' tegen de stroom van de Gevestigde Partijen in. Met ongetwijfeld meer Kamerzetels straks als uitkomst.

Wie Wilders en zijn PVV echt en effectief wil bestrijden die moet allereerst tot in het detail analyseren waarop die enorme electorale steun aan hem en zijn partij gebaseerd is. Met alleen 'proteststemmen van verweesd-geraakte burgers' hoeft er immers niets te veranderen in 'Den Haag'. Het is gewoon te algemeen geformuleerd.

Daarentegen kan een (ongetwijfeld was)lijst van concrete onvrede geschapen hebbende en scheppende elementen, waarop zeer vele Nederlanders hun steun op de PVV gebaseerd hebben (zowel vanuit het hoofd als vanuit de onderbuik) wel handvatten bieden.

VERANDERINGEN

Kwestie van grondige analyse dus - dank Hans van Mierlo, hoest daarboven trouwens? - maar ook van het besef dat de verenigde politieke verdeeldheid in de formele Nederlandse democratie prompt het grootste probleem is om die grondige analyse om te zetten in ter zake doende beleidsveranderingen.

En die bovendien. gelet op de complexiteit en omvattendheid ervan, gewoon een Lange Adem vergen waar Wilders cum suis he-le-maal niets mee hebben. Vooral vanwege electorale marketingoverwegingen. Dit alles zou dan ook communiceren-met-hoofdletters gaan worden richting de Nederlandse bevolking, totdat die spreekwoordelijke muggen dood van het plafond vallen.

Idealistisch? Zelfs té idealistisch voorgesteld?
Het laatste niet, het eerste zeker wel.

Het vigerende pragmatisme te onzent - wat iets geheel anders is dan nuchterheid - moge op de schroothoop komen. En het liefst snel en radicaal.
Dat heeft in vele afgelopen decennia in 'Den Haag' geleid tot een prompt de andere kant opkijken wanneer Problemen zich aandienden. Of wanneer maatschappelijke ontwikkelingen met problematische aspecten (die dan al snel onder tafel werden geveegd) op stoom begonnen te komen.

Dit alles hoeft er natuurlijk niet toe te leiden dat het symbool Geert Wilders buiten schot zou blijven. Integendeel.

BUITEN DE DEUR

Maar dat betekent in mijn visie wel dat de figuur Wilders en zijn partij behoorlijk op de hak worde genomen - is hij nou Jacobsen of Tedje van Es of allebei in een persoon? - en dat volstrekt contraproductieve kwalificaties jegens hem - 'Hitler' voorop -  buiten de deur blijven. Lastig, zeker, voor die inmiddels vele anti-Wildersianen in het land.

Overigens het type politicus waar Wilders voor staat - hij behoort met 21 jaar (!) Binnenhofervaringen tot de categorie Echte Haagse Bobo's - heeft in feite niets met spot en humor.
Dit conflicteert namelijk met de vrij bitse en bijtende gedrevenheid die elke Man-met-een-Grote-Missie vrijwel altijd eigen is, en die hij op alles en iedereen verbaal pleegt uit te storten.
In zijn geval: op basis van de repeteergeweerformule met vrijwel altijd weer dezelfde onderwerpen en mikpunten en die dan op one-linerformaat.

Dat Is zo weggelopen van de reclamewereld. De kracht van reclame zit'm immers in de herhaling, en dat dan van korte, kernachtige boodschappen. Dit zou niet verbaal te lijf kunnen worden gegaan?

Parlementariër Alexander Pechtold doet dat in elk geval wel. En meestal heel debat-effectief.

Dus....